Historic Icoinc Epic Egypt

Vederlicht

Ik rek me uit en leun helemaal naar achteren, mijn armen gespreid. Kom weer overeind en til mijn hoofd naar links. Mijn nek doet 'knak!'. Het lijkt wel alsof ik een bokser ben, die doen dat ook, en als dat zo zou zijn dan was ik een veder-veder-lichtgewicht.

Vederlicht, dat lijkt me wel fijn, dat je met ieder briesje mijlenver meedrijft in de atmosfeer, steeds hoger en hoger, tollend. Ik zou zien hoe klein de wereld eigenlijk is. Samen met een druppel gedropt in de oceaan of meegevoerd op het klappen van de vleugels van een meeuw of een havik of een gans.

Zo klein en onzichtbaar dat ik onkwetsbaar ben. Als er een steen of een rots of een berg op me staat heb ik nog plek zat. Of verdwijn ik bijvoorbeeld in je neus en kriebel ik net zo lang tot je niest en ik mijn reis weer voortzet.

Kelder

"Wat doe je hier?" klinkt er uit de duisternis.
Frank blijft roerloos staan. "Ik kom een kijkje nemen, ik ben zeer geïnteresseerd in graffiti. Het spijt me als ik u heb laten schrikken".
De stem: "Ik wil dat je weggaat. Je hebt hier niks te zoeken".
Frank schuifelt wat en knijpt met z'n ogen om beter te kunnen zien. Hij zakt door z'n knieën. "Ik wil u niet tot last zijn. Ik heet Frank en, zoals ik al zei, kijk graag naar graffiti." Frank rommelt wat in z'n zak en haalt een aansteker tevoorschijn en ontsteekt hem.
Het flauwe licht onthult een oude man die in het uiterste hoekje zit, onder dekens. Hij heeft een dikke blauwe jas aan en een zwarte muts die bijna over z'n ogen valt. Frank z'n ogen zijn nu wijd opengespreid. Aan de stem te horen dacht hij dat een jonger iemand was, veel jonger. Zwijgend kijken ze elkaar aan.
Frank: "Woont u hier al lang?" De man draait zich weg en verdwijnt onder de dekens. "Dat gaat je niks aan!"
De aansteker wordt te warm en het licht verdwijnt weer.
"Ik woon hier nu een paar maanden", fluistert de man. Frank schuifelt voorzichtig wat dichterbij. "Kan ik u ergens mee helpen?"
Resoluut: "door me met rust te laten".

Kolencentrale

Er hangt hier een typische lucht die ik juist met deze plek associeer, al heb ik hem ook elders geroken, in de Ardennen bijvoorbeeld. Ook een heuvelachtig landschap.
Maar de geur hoort voor mij bij Engeland, Somerset om precies te zijn.
Het is de geur van een kolencentrale die de huishoudens verwarmt en van elektriciteit voorziet.
Als ik door de straten van Yeovil loop, waar ik in mijn jeugd twee jaar heb gewoond, treft het me dat de meeste mensen blijkbaar het liefst binnen zitten. Of het nou regent of een stralende dag is, mensen spelen op zeker. Gordijnen dicht en televisie aan.
Het is het land van de kolencentrales en satelliet-TV. Sky Network domineert hier. Eindeloze reeksen met kanalen worden gepresenteerd in een overzichtelijk menu. Nieuwe uitzendingen worden zorgvuldig gedoseerd maar je wordt overstelpt met herhalingen. Herhalingen uit de jaren '50, '60, '70, '80, '90 tot nu. Sommige dingen heb ik al tientallen keren gezien.
Maar nu sta ik even aan de andere kant van de gordijnen te genieten van de heuvels met eeuwenoude heggen in de bitterzoete geur van een kolencentrale.

Geheim

"Het geheim is dat ik niet echt besta, bewijs het maar eens."
"Ik ga me niet eens aan een poging wagen omdat ik weet dat je me toch belachelijk maakt" zegt het meisje.
"Waarom zou ik dat doen" reageer ik, "jou belachelijk maken?"
"Ik denk niet zoals jij, iedereen denkt anders." Ze begint haar spulletjes in haar tas te doen. Etui, telefoon, sleutels. Ze heeft haar hand op haar jas gelegd, maar is nog niet opgestaan.
"Ik zie toch dat je bestaat". Nu kijkt ze ook naar haar jas, al betwijfel ik of ze beseft dat ze eigenlijk al deze ruimte verlaten heeft. Buiten toetert een auto. Ze kijkt me aan.
"Ik bedoel dat ik niet besta, en jij trouwens ook niet, zoals we denken dat we bestaan. Jij ziet een stukje van mij, en denkt me helemaal te zien. Dat gaat gewoon niet, het is een illusie".
Ze staat op. Tas in de hand, jas gedrapeerd over haar rechter onderarm. Ze staat recht, houdt haar adem in, wil zich omdraaien maar bedenkt zich. "Dit alles is voor jou een excuus om niets te doen. Om je af te sluiten." Ze zucht. Ze loopt de kamer uit en de trap af. Ik hoor de deur dicht vallen.

Fractured

composition

Speciaal voor allemaal

Onderstaand verhaal is gepubliceerd in een eenmalige uitgave van Trailer, een curatorcollectief met als basis Roodkapje, rotterdam. Het tijdschrift is online in te zien op www.trailernet.org.

SPECIAAL VOOR ALLEMAAL

Stanley van der Meer

Verlangen om iets te maken, om iets terug te zien in iets anders, te groeien, op avontuur te gaan. Het begint met een minuscuul gebaar dat opzwelt tot een drang. Een drang die doet trillen, zich warm wrijft, onuitstaanbaar is. Het idee is, dat wat wil, wordt toegelaten. Het verlangen om ergens de naam boven te zetten en te zeggen “dit gemaakt, speciaal voor allemaal”. Nu is er toegegeven, en we zijn weg.

Stapje voor stapje het onbekende in, voorzichtig maar vastberaden. Aftastend naar de grenzen, krakend strekken tot het uiterste. Iedere aanraking opent een deur, openbaart een volgend pad. Oeverloos klotsen in oceanen van mogelijkheden, op zoek naar een koers. De glinstering van de golfslag is oogverblindend en doet duizelen. Het lichaam wordt warmer en warmer, mond is droog en stil. Wegdrijven als in een droom naar een plek die vreemd voordoet. Met een plafond dat een duistere ruimte van onbekende diepte overkapt. Voel beklemming en ontheemding. De onmetelijke duisternis boezemt angst in. Hoofd valt in handen. Lichaam krimpt ineen.

Dan volgt er een lange, diepe zucht. Hoewel één uit teleurstelling voelt het plezierig om de longen volledig te vullen. Berusting. Het ademen herhaalt zich, in en uit, in en uit. De verdoving lost langzaam op. Laven aan water, spoelen, drinken, wassen. Krachten verzamelen. Met nieuwe ogen turen in de diepte, hem nauwgezet en kalm bestuderen. Plotseling is er doelgerichte actie. Houden wat behaagt en onverbiddelijk wegsturen wat ontstemt. Binnen een mum van tijd is de klus geklaard en toont zich een nieuwe ruimte.

Hier ontstaan de eerste vormen van pril geluk. Voorzichtig zoekt de een, de ander. Verbindingen worden voorgesteld en wordt er overlegd in serene stilte. Daadkracht raakt verzoend met afstand en tijd. Weerstand omarmt vrijheid en komt tot vormen. Vanaf hier gaat het vanzelf, mits de juiste prijs wordt betaald. Uitwisseling van liefkozingen.

Zonder blikken of blozen, verschijnen overal en nergens knoppen die met luid kabaal openklappen en weer verwelken.. En meer, en meer. Plukken en vangen, kneden en rekken, splijten en plakken. Combinaties en patronen vormen zich in een ijl tempo tot een caleidoscopisch geheel. Kopiëren, imiteren, knippen, plakken en muteren. Begeleid door een dreunend ritme dat uitnodigt tot een bedwelmende en extatische dans. Zo wonderlijk is het door de tijd te worden verzwolgen en op te gaan in altijd.

Er springen felle vonken van en naar alle richtingen, listig alle weerstand omzeilend. Ze fonkelen en verlichten de duisternis die rest. Verraden de verhalen van weleer en die komen gaan. Plagerig sporen ze aan tot onverwachte wendingen en spannende plots. Het kan altijd gekker en leuker. Meer! Sneller! Beter! Iedere actie blijkt een spoor achter te laten die verleidt tot herleiden. Een zinnenprikkelend gezicht doemt op waarin duidelijk iets van herkenning te vinden is, al is het steeds anders, en zo plotsklaps weer verdwenen. Verlangen naar anders dan alleen. Emotie herenigen met gedachte, herinnering met verhaal. Steeds anders, vol leven.

En zo spoor ik jou op, als in het maken van een levend portret. Door waar te nemen uit alle macht vind ik de ander, in jou, in mij. Opgelost in dronkenschap van het leven geef ik mij aan je over en maak ik je waar je bijstaat. Jij bent van niemand, onafhankelijk en onbereikbaar, en toch zijn we hier samen, verenigd in tegengesteldheid. Verlangen maakt nieuwe vormen mogelijk die alleen kunnen gedijen in vrijheid. Creëren laat zich niet vangen in neuroses van bezitterigheid. Er is een vernietigende kracht die uitgaat van “jij bent van mij”, terwijl het niet eens kan. Alleen het niets kun je meenemen in de dood.

Aangeleerd dat alles vaststaat en werkt als een kosmische klok ontdek ik dat het anders is. Eerder onbenoemd en onbestemd. De realiteit laat zich niet vangen in constructies. Nu mag ik graag alles gulzig in me opnemen als een spons, en knijp hem ondeugend boven je hoofd uit. Niemand kan de waarheid claimen, alleen niemand.. Je gilt van afgrijzen en plezier. Voel je hoe de druppels rollen over je voorhoofd, langs je ogen, langs je lippen? Ik kus je voorhoofd en kijk je opgetogen aan.

Er huist een universum in jou, besef je dat?

Cheer!

10062010

30052010

Fierce

Slimmerik en Onderzoeker

Slimmerik weet helemaal niet waar hij het over heeft; alles heeft hij afgekeken bij het werk van Onderzoeker. Alles wat hij kan weten, moet Onderzoeker ontdekken. Hij babbelt er alleen maar over, hij kan niet ophouden met praten. Hij doet heel de tijd alsof hij heel interessant is. Eigenlijk is hij heel dom, hij doet alsof.

Onderzoeker is iemand van weinig woorden, geen woorden eigenlijk, maar wel veel vragen waar hij meteen een antwoord op zoekt. Hij voelt zich het meeste thuis waar veel te doen is en te ervaren. Dat kan ook een plek zijn waar veel mensen zijn, daar stoort hij zich helemaal niet aan. Niet om te babbelen maar om te onderzoeken.

Het enige waar Onderzoeker zich aan stoort is Slimmerik. Hij houdt hem steeds van z'n werk met allerlei vragen waar hij geen antwoord op heeft. Hij kijkt bij iedere vraag Slimmerik even aan en kan het niet laten zijn schouders op te halen. Dat is nu toch ook niet belangrijk? Slimmerik vindt natuurlijk van wel en onuitstaanbaar dat Onderzoeker niet meedoet. Neemt hij hem soms niet serieus?!

Het enige wat Slimmerik kan doen om z'n zin te krijgen, is plagen en sarren. Antwoorden krijgt er niet mee, maar zo heeft hij tenminste de aandacht. Onderzoeker gaat ervan briesen en snuiven en maakt driftig van alles kapot wat binnen handbereik is. Hij raakt helemaal gefrustreerd en als hij alles heeft stuk gemaakt, is hij verdrietig. Slimmerik vindt het prachtig want hij weet precies waarom: "Zie je wel hoe dom je bent!" krijst Slimmerik. Onderzoeker gromt en schokt onbedaarlijk.

Slimmerik zou beter heel goed opletten en het Onderzoeker naar de zin maken. Dan is Onderzoeker blij dat hij lekker z'n gang kan gaan. Zo leert Slimmerik er allerlei nieuwe feitjes bij waarmee hij op feestjes indruk kan maken. Of een boek kan schrijven. Als Slimmerik zou toegeven dat hij eigenlijk heel dom is, zou hij heel slim blijken te zijn..

No Holds Barred

The Digital Detox week has worked wonders. It wasn't even that hard to stop myself from being distracted all the time. I think lots of stuff is very interesting, and internet has a lot to offer for curious people like myself. The benifits of web 2.0, the social side of internet and the platform it offers to show my work are amazing and we're just at the beginning of it. It doesn't matter how we will be able to supply power for the millions of servers and computers, i'm sure the internet will be top priority as it is for me and my work. But spending my life behind a desk, staring at a computer screen, thinking about what i'll look up next, is not a life i want to live. I want to get out in to the world and learn things at first hand.
The best thing about the digital detox is i have seriousley started investing again in the 'analogue' arts, drawing in particular. It's a completely different proces than working with digital media. It's odd for me to feel i discoverd that because i should know that! I have been drawing for years. But somehow an accumulation of limitations started to appear, blocking my ability to work freely. Now, it is like my drawing-hand has a life of it's own again, and it's my job to simply observe what it creates, while creating it. That's why the subject is "No Holds Barred". Just go for it, there are no rules. It can be a struggle sometimes but if you can learn to enjoy that, who needs internet? What isn't possible?
Below you will find a small selection of the works i made last week. I hope you enjoy them as much as i did creating them.

Digital Detox

https://www.adbusters.org/campaigns/digitaldetox

Desktop

Dishes

Element Nr. 12

One, two, three

Coming to life